| Anne's profileAscention - Torsion Fiel...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
December 27 Co-creation "To be not to be"Kerstmis is achter de rug, waren fijne dagen met diegene waar ik het meest van houd. Op mij 9de deed ik een uitspraak die zoals ze dat in Lichtwerkers taal noemen, een baken was. Een verlangen had ik uitgesproken aan mij vriendje van die dagen. Wij woonde aan zee in een kinderijke buurt, in een doorsnee wijk en stad. Heerlijk vond ik het daar, altijd wel iemand om mee te spelen. De straat was mij leven. Het strand en de zee mij vakantiebestemming.
Wij kwamen uit grote gezinnen, zijn thuis hadden er meer dan die van mij. Het leek me heerlijk ook zelf zo'n groot gezin te hebben en dacht er niet bij na toen ik zei:" Ik wil later een elftal. Tien kinderen en een reserve". Mijn vriendje keek me aan. Hij was een jaar ouder dan ik en kwam uit een gezin van tien kinderen, negen jongens en een meisje. Toen zei hij:" Arme pa!" Ik keek hem verbaast aan en verder ging ons spel op het Scheld. We waren op een van de kajuitboten die daar te anker lagen. We sprongen ervan af, om naar huis te gaan. Langs het voetbalveld waren de grote mannen een partijtje speelde. Hij keek er naar en zei: "Als ik groter ben mag ik met hun mee doen."
Zo gaat dat he, je groeit op. Doet je eigen wensen in vervulling gaan. Vele weet je naar enige jaren niet eens meer. Alleen die enkele die blijven je bij, omdat ze je leven hebben beinvloed. Mijn verlangen van dat kleine kind en die grote wens, dat is mijn levenswerk geworden. Het privé leven, waar deze wens in thuis hoort volgens de indeling in onze samenleving. Heeft een grote impact in mijn levensdoel. Alleen terugkijkend zie ik de oorzaak en de gevolgen. Het doet me goed te beseffen hoe consistent ik ben gebleven. Het zijn er geen elf geworden, geen elftal, maar wel veel voor de tijd en plaats waar ik leef.
En ik geniet ervan, het voor elkaar gebokst te hebben. Allen ups and down door gegaan te zijn. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben, waar ik ben en wat het zal zijn.
Naast mijn bed staat deze foto.
 Van mijn jongste kleinzoon. Een heerlijke lach groet mij elke ochtend. Als of hij tegen me zegt: "Oma, de dag is er, het leven kan beginnen." Het doet me goed, dit jonge leven te zien. Het geeft zoveel plezier dit mensje in me midden te hebben. Hij heeft er zin in, lacht de wereld tegemoet. Dit mensje brengt nu al zoveel vreugde, ik dank hem in grace.Dit was wat ik voor ogen had, toen ik als negen jarige dat zei. Mijn verlangen hard op uitspraak. Het gevoel was, zoals ik voel als ik naar deze foto kijk. De onbevangenheid en de vreugde die het leven zo kan geven. Dit is wat mijn leven de moeite waard was te leven. Nieuw leven wilde ik creeren, en niet een maar vele.
Als kind wist ik niets van body-mind-soul, wel van de heilige geest. Dat werd me op school en in de kerk geleerd.
Toen wist ik niet waarom ik wilde creeren, nieuw leven. Nu weet ik dat het is zoals zovele van ons doen. Het co-creeren van leven. Een andere Spirit net zoveel kans geven zijn leven te leven. Iets te doen voor zichzelf en voor andere. Onze bezigheid is gelijk aan wat de bijbel zegt: "Be the co-creator"
Kerstmis herinnert aan dit feit. Het is de creatie van het licht, van de levensenergie in ons. Een pasgeborene herinnert ons aan de grote verantwoording die ermee gepaard gaat. Het kind zegt: "Heb mij lief met uw gehele lichaam, geest en ziel. Heb uzelf lief en uw broeder gelijk aan u. Zorg voor mij, vorm mij, zodat ik voor u zorgen kan."
Een fijne dag en enjoy the ride
Anne
September 27 U was ooit kind ?Ik ben even weg geweest bij mij kinderen in België. Er is een nieuwe kleinzoon geboren op 30 augustus jl. Ik heb naar het nieuw leven gekeken, en zag het slapen, eten, knuffelen en genieten van de warmte van zijn naaste. Ik dacht, kijk al zo jong weet het wat het het liefste heeft, wat is zijn purpose dat hij hier bij ons op aarde kwam en in deze era? Het bracht me tot nadenken, eens was ik ook zo klein, toen hebben mij ouders voor een warm thuis gezorgd zodat ik spelen kon en kon genieten van het leven. Mijn grootouders deden dat voor mijn ouders en nu ben ik die ouder en is het mijn beurt dat warme thuis aan hen tegeven. Ongeacht de politieke situatie, ongeacht de financiele crises, ongeacht de buren, ongeacht het sociale in de gemeenschap, dit leven vraagt aan mij een warm thuis hier op aarde. Zodat ook zijn jeugdige baby herinnering een vreugde volle mag zijn. Als ik kijk naar wat er is, dan zie ik dat we rechten hebben geregeld, voor mensen, vrouwen , kinderen, arbeiders, consumenten, bedrijven, werkgevers, werknemers, natuur etc terug te vinden in dikke boeken die wetten heten. Ik zie ook dat vele van ons de wetten niet kent en niet weet wat hun rechten zijn. Yep het vraagt veel tijd en inspanning, vele emoties en geld. Maar het is aan ons die nu volwassen zijn, wat wij nu doen voor onze volgende generatie, zoals onze ouders voor ons hebben gezorgd en na hebben gedacht, omdat warme thuis te kunnen geven aan het kind. Begin bij ons zelf maak een warm thuis zoals onze voorouders het voor ons hebben gedaan, zoals wij het nageslacht geven. Een hart tegelijk, De Mind is de Bouwer - het fysieke is de manifestatie. Enjoy the ride, Anne
Quote U was ooit kind ? August 08 08-08-'08 lightworkers dayVanmorgen wakker geworden met de focus op deze kalender datum, 8 augustus 2008 of wel 888. Steve Rother www.lightworker.com is er voor in Nederland om met de lichtwerkers de energie te verhogen. Een van mij vrienden is daar sinds maandag j.l. als stafmember en ze belde gisteren. Helaas was ik niet thuis. In de nachtelijke uren doolde ik in mij woonplaats kijkend naar het chillen van jongeren. Overdag zie ik in mij woon omgeving vele oudere chillen, hahaha "dit is je toekomst" zei eens iemand. Als ik daaraan denk begin ik weer te lachen, want het is waarheid. Wij houden er van elkaar gezelsschap te houden. Het is een van die dingen die wij zeker graag doen. "Hanging out" Happy voelen he. Elkaar opzoeken, elkaar helpen met onze ervaringen van het dagelijkse leven. De emotionele band die er door ontstaat, geeft ons de gelegenheid samen te groeien. Onze zelf en andere beter te begrijpen. En het kwartje te laten vallen wat er bedoelt wordt
met "enjoy the ride".
Yeap, Het is het proces van de emoties en onze keuzes die we maken. De keuze wie wij willen zijn. De keuze wat beter bij ons past. Niemand kan die keuze voor je maken, ook de verantwoording van de keuze is voor onszelf. Juist omdat niemand anders je vrije wil van je kan ontnemen. Zou dat wel gebeuren, Zou je je wel zo voelen, dan bevind je in slavenij , in machtstrijd, in concurrentie strijd, in angst , in fustratie. in ontwetendheid. Wij hebben vrije wil, om elke dag opnieuw te kiezen hoe we willen voelen, hoe we onze emoties ervaren, hoe we onze houding bepalen, hoe wij door het leven stappen, hoe wij willen zijn.
Ik zeg niet dat dit makkelijk is, vaak lijkt het of het je overkomt, het lijkt op aangeborenheid (DNA, de natuur), het lijkt niet dat je het in eigen hand hebt. Zo heb ik dat vaak ervaren. Ik merkte zelfs dat ik angstig werd, van mij zelf, van de omgeving, van de mensen, van systemen, van processen. Tot dat ik realiseerde dat mij grootste angst eigenlijk te maken had, met mezelf te verliezen. Ik noem het nu "het verliezen aan het leven". En daar bedoel ik mee aan het leven in de wereld zoals die nu is en niet voor iedereen happeness geeft.
Ik weet nu ook hoe makkelijk het is om andere mensen, systemen , wetten, processen de schuld van mij slechte dagen te geven. Maar nu uit jaren ervaring weet ik er emotioneel er beter mee om te gaan. Alleen door een duidelijke keuze te maken, wat mijn ideaal is voor mijn leven, kwam ik er uit. Daarmee, kon ik beter zien en bepalen wat bij mij ideaal van dit leven paste en goed voor mij was. Wat mij happy maakte. Daarmee werd de verantwoording dragen voor mij keuze licht, ik kon het mezelf goed verantwoorden. Het voelde goed voor mij.
Door deze perceptie wijziging en de focus op mij levens ideaal veranderde vele situaties, relaties in mij leven. Oude energie zijn aan het verdwijnen, nieuw komen er
voor in de plaats. Ik focus me nu meer op het proces hoe ik ermee omga. Hoe mijn emoties zijn, mijn mentale sterkte, mijn attitude wanneer ik tot uitvoeren kom.
Het helpt, het leven wordt er weer een avontuur van, mij creativiteit en vertrouwen op mij intiuitie komen terug. Ik luister nu meer naar mezelf. Ik negeer mezelf niet meer. En herken nu sneller wat er procesmatig aan de hand met me is. Daarnaast leeft ik met de 80/20 regel. 80 procent go with the flow and 20 procent blijf ik waakzaam, alert, praktisch, wetmatig. Ik laat me wel verrassen, maar laat me niet meer overvallen.
Elke dag is voor mij een verrassing, een avontuur van processen hoe ik het ervaar, beleef, hoe ik er mee omga, wat ik er van maak en wat ik geven zal.
07-07-07 was voor mij een happy moment, een mooie herinnering heb ik ervan. Zo ga ik vandaag de dag ook weer aan, een mooie herinnering creeren. Ik heb vrienden op de lunch gevraagd. Deze dag samen te delen.
groetjes en een fijne 08.08.08
Anne
July 24 Channeling je hogere ZelfHelemaal op geknapt van mij avontuur, heb ik de regenbuien van de laatste weken gade geslagen. Het leek maar niet op te houden en het groen deinde er wel op.
Het meest opvallende was ook dat wereldwijd de temperatuur lager was dan men normaal rond deze tijd van het jaar gewend was. Economisch nieuws die heb ik heerlijk laten passeren, al jaren hoor je niets anders dan zorgwekkende percepties. Op de korte lijn heb je gewoon je bandbreedte, dat fluctueerd. Dat is zelfs in balans met zijn omgeving. Op de lange lijn, is het nog steeds een opwaardse beweging. Ik ben van mening dat wij mensen heel creatief zijn en bouwers zijn.
Het is soms dat wij niet weten waarom en wat en Hoe!
Dit zorgt er soms voor dat wij de focus kwijt raken van wat we aan het doen zijn. Maar ook bij de geringste dwaling/twijfel in het bewustzijn, kan het resultaat tegenvallen.
Het blijkt wanneer je je ideaal hebt gekozen en dit zijn weg laat vinden in je onderbewustzijn. Dat het bewustzijn van de hersens hier op automatisch zijn weg gaat zoeken. Het klinkt als een TomTom navigatiesysteem he! Nu schijnt het onderbewustzijn ingedeeld te kunnen worden in Subconsciousness en Superconsciousness en dan heb je natuurlijk het bewustzijn zelf (consciousness).
In het Superconsciousness zijn wij gelinkt aan elkaar. Het Subconsciousness is het werktuig van het Superconsciousness. In het Superconsciousness daar wordt het ideaal, wat je benoemd en op gefocusd wilt zijn, als data herkend. Onbewust ga je daarop naar handelen, Subconsciousness beinvloed het bewustzijn, je gedachtens en de keuzes die voor jou het beste lijken. Het gehele proces wordt herkend als intiuitie, vandaar dat wij voordurend bijgebracht worden om op onze aller allereerste bewuste gedachten te letten. Omdat deze de meest zuiverste van alle gedachtens is, vaak intuitief tot ons zijn gekomen. En vanuit het collectieveSuperconsciousness gekomen is. Wat tevens een van de mogelijke reden is, dat duizenden andere dezelfde gedachtens kunnen krijgen als jij. Plaats en tijd onbelangrijk. Ideaal hetzelfde. En dat genereert ideëen Hoe tot de uitvoering van het ideaal te komen.
Het herkennen ervan, zonder enig oordeel of morele filtering tot je doorlaten dringen is de meest lastigste taak.
Ik heb gemerkt dat wanneer ik uit de droomwereld kom, in de eerste secondes van bewust wakker worden en stil blijf liggen, dat ik dan nog net voel en soms zie waar ik in mijn slaap was. Zodra ik het probeer te omschrijven, dus woorden probeer tegeven, vervaagt het beeld. En binnen de kortste tijd komen de gedachtens van de dagelijkse situatie, zoals 'hoe laat is het, ik moet er op tijd uit', 'het is dinsdag de vuilneswagen komt' etc.
En als ik dan terug denk aan mij nachtelijk avontuuur, is er veel weg. En kan het niet omgezet krijgen in woorden. Ik vind het een vreemde gewaarwording.
Wat ik nu met het wakker worden doe, is doodstil liggen en het proces bewust waarnemen. Maar ook proberen ik het beeld wat ik zie of wat mijn droomsituatie ook was, zoveel mogelijk in bewuste woorden of andere makkelijk herkenbare situaties om te zetten. Zodat ik in het wakker wordings proces herkeningspunten heb waar ik iets meekan.
Als ik dat gedaan heb, pak ik mij journal en begin te schrijven wat ik voel en wat het met me doet en ook de droomsituatie wat ik nog weet schrijf ik zoveel mogelijk op. Ik probeer niets direct te analyseren, en gebeurt dat wel, dan corrigeer ik mezelf. Dit doe ik om de feiten van de nachtelijke droom zoveel mogelijk zuiver te houden.
De dag erna lees ik het pas terug. Wat het mij tot nu toe geeft is inzicht in mijzelf en mij leven. Heel merkwaardig is dat. Na het opschrijven, ben ik vaak helemaal leeg en mediteer ik en dan sta ik op om de dag te vervolgen.
Wat ik merk samen met de stilte in mezelf die ik bewust opzoek , dat ik steeds meer een dialoog krijg met mezelf. In het begin dacht ik dat ik nu echt gestoort was, maar nu niet meer. De boeken en informatie wat tot mekomt, hebben we zekerheid gegeven, dat het zo werkt. Hoe stiller het in je lichaam wordt, hoe duidelijker jezelf hoord. Het is echt heel vreemd, en na enige tijd, wordt het zo van zelfsprekend. Je gaat het vertrouwen, omdat die Zelf totaal geloofwaardig wordt. Het kraamt totaal geen onzin en voelt wijzer dan ik. Je ziet jezelf.
Anne
July 12 Nog verder de lappenmand inWoensdag 2 juli j.l. een regenachtige dag en moedig naar een vriend gefietst die zo'n 15 kilometer verder op woont. Hij zou de volgende dag op familie bezoek gaan in zijn thuis land. Ik wilde hem nog even zien voor hij het vliegtuig in zou stappen. Hij ging zijn ouders een bezoek brengen en daaraan gekoppeld een wel verdiende vakantie. Heeft u ook weleens van die dagen, dat je mensen tegen komt die ziek zijn, of zijn geworden. Waar ik even niet de terugkerende griep mee bedoel. Maar ziek van stress, drukte en dat ze er ziekte en of ongemakken van hebben. Mijn vriend had vijf maanden geleden een verkeers ongeluk gehad, kon niet goed uit de voeten met zijn enkel die gebroken was geweest en niet zosnel heelde als de werkgever het graag had. Hij had er ongemak van, begreep dat hij de natuur zijn gang had te laten doen, en kon alleen hopen dat het healings proces niet verstoort zou worden. De dokter vond dat hij zoveel mogelijk zijn enkel had te laten rusten. Wat mij vriend ook graag wilde, omdat hij belang bij had op voor de lange termijn. Zo gezond mogelijk je oude dag in te gaan. Maar ja, hij kreeg er kop zorg aan vanwege onze mens gemaakte arbeidswet. Hij was blij even wat anders te kunnen gaandoen, en in zijn thuisland, naar de locale medici te kunnen, met betere kruiden dan hier in nederland zei mij vriend. "Mijn enkel blijft zo stijf"; zie mij vriend,"Onze kruiden helpt de soepelheid er terug in te brengen". En zo is zijn we uit elkaar gegaan.
Onderweg naar huis, maakt ik een verkeerde inschatting, om over een bouwplaat te rijden, die mij weg passeerde. Voordat ik goed wist wat er gebeurde lag ik op de grond. Helemaal buiten adem en een hart dat mijn borstkast uitbonkte. Ik was gevallen en voelde de dreun door me borstkast gaan, toen mijn kin de grond raakte. Mijn rechterhand had de klap samen met mijn kin en rechterknie opgevangen. Ik had schaaf wonden en voelde me even heel vreemd. Ik was op me rug terecht gekomen en het leek me het verstandigs even te blijven liggen, in de regen. Het water kwam misserig uit de lucht vallen. Inwendig moest ik om mezelf lachen, daar lag ik dan, in de stromende regen. Voorzichtig probeerde ik te voelen of ik nog wel leefde, gezien ik alle kleuren van de regenboog had langs zien flitsen. Yep, ik zag niet het licht, het was blijkbaar nog niet mijn tijd, dacht ik. Dus er zat niet anders op, om dat lichaam dat zijn kwetsuren had, maar eens te proberen, of het overeind wilde en kon komen op eigen kracht. Inmiddels waren mensen toegestroomd, aardige mensen die de dokter wilde bellen en me vriendelijk aanspraken. Ik heb ze gerust gesteld, dat ik naar mij idee, niets had gebroken en was blijven liggen, omdat ik even van de schrik had te bekomen. Dat werd geaccepteerd en ik werd overeind geholpen en heb me fiets geinpecteerd en ben naar huis verder gegaan. Een douche genomen, wat ik zag erniet uit, volbloed en zand was mij huid. De beschadigde plekken verzorgd en verder rustig aangedaan. Ik heb een paar dagen me een invalide gevoeld, die volledig afhankelijk was van de goedheid van andere. Mijn rechter pols was zwaar gekneust en ik kon er niets meer mee. De gehele kracht was uit de rechter arm. Mijn kin en rechterknie waren naar enkele uren ontzetten donker blauw, net zwart was het. Weer moest ik er van lachen, het was geen gezicht, zo'n blauwe paarsige plek onder aan het gezicht. Dat was foto maken, want dit zal ik vast nooit meer krijgen, zo'n blauwe kin, het is gewoon weg ongelofelijk hoe zo'n plek kan ontstaan en de kin niet gebroken was.
Afin, ik ben er een paardagen zoet meegeweest, naar vierdagen, leek het wel of ik bont en blauw was geslagen en of vreselijke spierpijn had. Me gehele boven lichaam tot onder de heup deed ontzettend pijn. Gelukkig zijn we nu weer op de been en is het goed afgelopen.
Voor een vriendin van mij was het deze zelfde woensdag iets minder, een vrachtauto klapte achter op haar auto, toen ze in de fille stond te wachten. Die kan nu nog steeds niets met haar lichaam, en heeft door de klap tevens een hersenschudding opgelopen. Maar wat doet deze ijverige bezige bij. Vanuit haar ziekebed de regie regelen van haar werk. Ik hoop voor haar, dat ze erverder geen letsel aan overhoud.
Dan kreeg ik een email, van een oudklasgenoot, die me vertelde, dat ze weer aan het werk was, nadat ze drie weken thuis was geweest vanwegen ziekte. Haar huis was chaos en vroeg om hulp.
Dan de vijfde dag naar mij val met de fiets, wordt ik gebeld. Mijn dochter aan de lijn, die een bedrijfsongeluk had en het bloeden wilde niet stoppen. Maar ook de dichtsbij zijnde huisartsen praktijk wilde haar niet helpen. Ze moest maar naar haar eigen huisarts werd er gezegd. Kind helemaal in de stress van de afwijzing. Ik had net een pijnstiller gelikt, omdat ik de zenuwpijn van mij lichaam even niet kon verdragen. En was blij dat gedaan te hebben, want nu kon ik in actie komen, om mijn dochter te helpen. Het was rondbellen, huisarts bellen. En de hulp was gelukkig die dag voor ons wel bereikbaar. Met spoed naar de huisarts gegaan en die verwees ons door naar het ziekenhuis. Drie uur later, waren er hechtigen geplaats in mijn dochters linkerduim en wij een ervaring rijker. Ze had een glazen vaas vast gepakt, die in haar hand stuk ging en een stukscherf bleef in haar linkerduim hangen. Ik was met mij verwonding niet bij mijn huisarts geweest. En toen die me zo zag met die blauwe kin, wist ze even niet of ze mij moest nakijken, of mijn dochter. Dat was even lachen, teveel ongelukken deze week.
Veel regen, hoor ik ook nog eens op de radio dat de mensen moe en ziek zijn, en dat we slecht aanpassen aan de weerswisselingen. Wie zal het zeggen, had deze week met de stemming van de cosmos, het levende organisme te maken?
Ons gaat het goed, in grace dank ik Anne
July 01 Mijn Ascention procesMijn Ascention proces
Dat is eigenlijk wat ik op deze ruimte aan het doen ben en aan het delen ben met wie dan ook. Ik ben zwaar in een rouwproces zoals men dat noemt, aan het loslaten van het verlies aan het leven.
Ja, dat gebeurt met tijd en wijlen mij ook , dat er nu eenmaal twee personen voor nodig zijn om een relatie een relatie te noemen. De emotionele verbintenis die ik vrijwillig heb gekozen, wordt nu niet meer beantwoord. En toch merk ik dat er nog iets anders aan de hand is.
Ik geloof namelijk in Body-Mind-Soul filosofie en dat je op al deze items een relatie kunt hebben, dan wel zoals ik het noem een emotionele verbinding, waarin energieën worden uitgewisseld. Daar zelfs tijd en ruimte onbelangrijk zijn. Kijk om een gelukzalige relatie te ervaren, is het volgens mij zo, dat je op al deze vlakke een zekere harmonische balans kent. Met vrije wil gekozen, om jezelf te geven aan deze mens. In de dagelijkse interactie kun je dat volgens mij toetsen, aan de intentie en de liefde volle handelingen over en weer.
Maar ook, Wat je het gevoel geeft dat je de moeite waard ben om voor te leven, wat je als oefenterrein hebt in een vertrouwde veilige omgeving, wat je een beter mens maakt. Juist om te leren wat liefdevol handelen is. Het te ervaren wat liefdevol ontvangen is en hoe het voelt.
Het is zo'n uitdaging om zo dichtbij het itieme te ervaren. Ook ik ben niet zonder kleerscheuren door het leven gegaan. Ook ik heb bagage bij me, dat om aandacht en transformatie vraagt.
Het feit dat ik het besef en accepteer dat het zo is, maakt me innerlijk rustig. Ik kan net als ieder ander niets anders dan mij best doen. Ik kan alleen mijzelf nader onderzoeken, vergeving vragen en zorgdragen een beter mens te zijn.
Ik had aan mijn Soulmate een uitlaat klep, spiritueel(Soul) level voel ik hem dagelijks bij me. En praat ik er nog steeds honderd tegen uit. Die emotionele binding is prima en okay voor mij, het maakt me blij en gelukkig. Het is goed.
Wat ik niet meer hoef mee te maken is de attitude(mind) van mij Soulmate, wordt er niet meer verantwoordelijk voor gesteld en voel me daar ook erg van bevrijd. Wat ik erg mis is de fysieke(Body) aanraking, wat soms een eenzaam gevoel kan geven. De warmte die het me gaf en
de bewondering die ik in me voelde opkomen bij het aangezicht. Ik mis de sprankel van zijn ogen, die oplichten wanneer ze naar mij keken.
Maar ja, zoals ik al zei er is iets meer nodig om aan een relatie te kunnen healen, groeien en wat al niet meer. Ergens in de Body-mind-Soul is een innerlijke onevenwichtigheid, mogelijk best op te lossen. Maar ook hier zul je daar samen
het vertrouwen in behoren te hebben. En dat is nu even niet.
Voorlopig verwerk ik het loslaten met Spirit en het is goed.
In Grace, Anne
June 09 NatuurverschijnselenHet was prachtig weer en wilde wel weer naar het strand. Wat wordt het Zeeland of de Noordzee.
Het werd Scheveningen. Onderweg er na toe hadden we het raam open, het autootje was van binnen
er warm. Komen we in Scheveningen aan en zo'n 1 km er vandaan schrokken wij.
Wat een rook over de weg dachten wij. Was er brand? Naarstig werd gezocht of dat zo was.
Tot onze verbazing werd het kouder en het raam ging dicht. Die rook bleken koude dampen te zijn.
Yep Mist! Een zware mistbank hing aan de kust van Scheveningen. Het was vreemd om te ervaren.
Zo reden we te zweten in de auto en nu waren we in een mistbank terecht gekomen.
Volk van Nederland was vol op ter been, in korte mouwen tenue, net als wij niet op bedacht dat
we een totaal andere weertype terecht zouden komen.
We hebben de kust van Nederland gelaten en zijn een paar kilometer verder op het centrum van Den haag
ingedoken. Yep waar de zon vrijspel had en het volk genoten op de volle terrassen.
Wat zit het leven vol verrassingen, Anne
May 29 Hé zijn er twee versies van The Secret?Nou daar wilde ik het mijne van weten. Ik had alweer een dik jaar geleden van een lichtwerker een kopie gekregen en deze ook onder mij vrienden verspreid. De een was wild enthousiast en net als in de DVD de ander naar enkele maanden gedesillusioneerd. Voor hem werkte het niet! OOk waren er die gefocus waren op de boodschap hoe meer materie te krijgen voor het zelf. Hé dacht ik heb ik wat gemist ? - voor mij werkte het - met voortdurende bijstelling krijgt mij leven de vorm dat correcter bij me past. En wat nu, zijn er twee versies van The Secret???? Ik kwam het op Youtube tegen. Ik had de naam Abraham en Hicks weleens voorbij zien schuiven ergens! Ik had weleens een boek gezien in de Amerikaanse boekhandel te Den Haag, ABC. Toen ik opzoek was naar meer boeken van Edgar Cayce en de Engelse versie van A Course in Miracles. Maar had zo iets, Wie is dat? - laat maar even liggen, ik heb nog voldoende om te bestuderen! Nu kruist het dan toch mij weg, al surfend over het internet. Ik ben dol op beeldmateriaal. Het visualiseerd gelijk en daarnaast ben ik zelf een beelddenker, maar dat is een ander verhaal. Je begrijp wel, dat ik ben gaan checken welke versie ik eigenlijk had gekregen. Hé, Ester Hickes staat hier wel op. Hmmm, dus ik heb niks gemist! Natuurlijk had ik wel wat gemist. Het leek of ik naar een andere DVD zat te kijken. Hé, heb ik dat werkelijk al eens eerder gezien! Het leek zo nieuw! Ik zuchtte en was blij. Ik dacht aan de uitspraak van doctorandis Quispel: "Het is niet eenvoudig Nirvanna te ervaren" |
|
|
